زبانهای برنامهنویسی سیستمی برای توسعه برنامههایی استفاده میشوند که با سختافزار و سیستمعامل ارتباط مستقیم دارند. این زبانها باید ویژگیهایی مانند سرعت، کارایی، دسترسی به سختافزار و ایمنی بالا را داشته باشند. از جمله بهترین زبانهای برنامهنویسی سیستمی میتوان به C، C++، Rust، Nim و Go اشاره کرد.
زبانهای برنامهنویسی سیستمی، زبانهایی هستند که برای توسعه برنامههایی استفاده میشوند که با سختافزار و سیستمعامل ارتباط مستقیم دارند. این برنامهها شامل سیستمعاملها، درایورهای دستگاه، هستههای شبکه و نرمافزارهای کاربردی زیرساختی میشوند.
ویژگیهای زبانهای برنامهنویسی سیستمی:
- این زبان منعطف است و کاربر میتواند بر اساس سختافزارهای مورد نظر الگوریتمهای گوناگون را پیادهسازی کند.
- برنامهنویس میتواند بر اساس خصوصیات سیستم و سختافزار در دسترس، هماهنگی ایجاد کند یا سختافزار مناسب را تهیه و برنامهنویسی نماید.
- از آنجا که این برنامهها به طور مستقیم با سختافزار ارتباط دارند، باید به بهترین شکل ممکن از منابع نرمافزاری استفاده کنند.
برنامهنویسی سیستمی از زبانهای سطح پایین است. این نوع زبانها در محیطهایی که دارای منابع محدود هستند فعالیت میکنند. این برنامهها که با استفاده از این زبانها تولید میشوند، دارای کارایی بسیار بالا هستند و مدت زمان اجرای آنها نیز با توجه به رابطه مستقیم با سختافزار کوتاه است.
این برنامهها به صورت مستقیم با حافظهها در ارتباط هستند و میتوانند به خوبی از فرآیند دسترسی بر حافظه و جریان کنترل دادهها استفاده کنند.
با استفاده از این قابلیتها، برنامهنویس میتواند به راحتی بخشهایی از برنامه را به زبان مونتاژ سختافزاری بنویسد و حداکثر کارایی را از سختافزار دریافت کند. این زبان را میتوان به صورت عمده در محیطهای سیستمعاملی اشکال زدایی کرد. به همین دلیل آنها در محیطهای شبیهسازی شده اجرا میشوند.